Artikel uit Opzij van 5 mei 2011.
Nora (42), arts, verteld haar verhaal:
“Mijn ex heeft me gehersenspoeldâ€.
De attente, geestige medestudent bleek een psychopaat die haar geestelijk mishandelde.
Hoe kon een hoogopgeleide vrouw als zij zoiets laten gebeuren?
Mijn drijfveer om dit verhaal te vertellen is dat er veel te weinig aandacht is voor psychische mishandeling van hoogopgeleide vrouwen door een hoogopgeleide man. Mensen geloven mijn verhaal vaan niet. Hoe kan het dat een vrouwelijke arts zoiets afschuwelijks overkomt? Zij is toch slim? Maar toch ben ik de prooi geworden van een psychopaat. Ik trouwde zelfs met hem en kreeg een dochter van hem. En hoewel ik alweer negen jaar van hem ben gescheiden, maakt hij me nog steeds het leven zuur.
Het belangrijkste kenmerk van psychopaten is dat ze ervan genieten om iemand kapot te maken.
Daarbij hebben ze een zesde zintuig voor een geschikte prooi. Dat zijn zonder uitzondering mensen die gevoelig, kwetsbaar en niet assertief zijn – eigenschappen die ook op mij van toepassing zijn.
Toen ik mijn ex, een medisch specialist, op mijn 19de leerde kennen, had ik een totaal gebrek aan zelfvertrouwen. Dat had te maken met mijn moeilijke jeugd.
Mijn moeder, die mij in haar eentje opvoedde, was zelf zo onzeker en angstig dat ze mij niet kon leren hoe je voor jezelf kunt opkomen. Ik werd op school gepest, onder andere vanwege het litteken van een grote wijnvlek op mijn gezicht en vanwege mijn schuwheid. Ik vond het dus helemaal geweldig dat voor het eerst in mijn leven een man belangstelling voor me had, een ouderejaars nog wel, want hij was toen vijfdejaars medicijnen, ik eerstejaars.
Hij was aanvankelijk voorkomend en attent, een van de maskers van een psychopaat. In het begin kon ik ook lachen met hem. Maar toen we op mijn 20e gingen samenwonen, begon hij steeds meer controle over me uit te oefenen. Hij belde me talloze keren per dag en wilde niet meer dat ik met vriendinnen uitging. Achteraf onbegrijpelijk dat ik daar in mee ben gegaan, dat ik gedacht heb dat hij zo van me hield dat hij me elke vrije minuut voor zichzelf wilde. Ik zou nu tegen elke vrouw willen uitroepen: als je partner je vriendschappen verbiedt, meteen wegwezen. Het ging van kwaad tot erger. Hij begon me uit te schelden dat ik zo lelijk was als de nacht, dat geen enkele man een vrouw zou willen met zo’n lelijk litteken in haar gezicht. Ik geloofde hem. En het vooruitzicht zonder vaste relatie door het leven te gaan, was toen nog veel te angstaanjagend. Bovendien gaf een man in je leven toch status, zeker voor iemand met weinig eigendunk zoals ik.
Al snel ontpopte hij zich als seksverslaafd.
We gingen geregeld wel dertien keer per dag met elkaar naar bed, maar ook dat legde ik aanvankelijk uit als liefde. Hij begeerde me toch zo? Terwijl hij totaal niet op mijn genbot was gericht en ik me na de zoveelste keer verbeet van de pijn. Verder was hij dikwijls kwaad om niet en kon me dan tijdenlang negeren. Het lag altijd aan mij, nooit aan hem. Nee, “sorry†heb ik hem nooit horen zeggen. Psychopaten kennen zoals bekend geen schuldgevoel. Ik vond zelfs dat hij gelijk had. Ik deed het ook allemaal fout. Ik raakte chronisch depressief. Op mijn 30e was ik zo ver heen dat ik zelfs een paar maanden opgenomen ben geweest. Want hoewel ik inmiddels was afgestudeerd en als bedrijfsarts werkte, had hij me succesvol gehersenspoeld en me ervan overtuigd dat ik helemaal niets voorstelde.
Toen ik 32 was, werd ons kind geboren.
Ik mocht haar geen borstvoeding geven want mijn borsten waren van hem. Ik weet zeker dat als een cliënt mij in diezelfde tijd zou hebben verteld dat haar man haar borstvoeding verbood, ik als bedrijfsarts had gezegd dat ze dit niet zou moeten pikken.
Zo professioneel was ik wel. Ik mocht ook geen warme kruik in de wieg van onze dochter leggen want dat kostte stroom. Ja, hij was ziekelijk gierig, althans voor anderen. Zelf reed hij als medisch specialist in een patserige auto rond. Pas door zijn liefdeloze omgang met onze dochter ben ik gaan inzien dat hij geestelijk niet spoort. Dat hij net als zijn vader, een kille man, geen gen voor empathie heeft. Mijn dochter is ook mijn drijfveer geweest om te durven denken: ik moet bij hem weg.
Op mijn 34e heb ik een scheiding aangevraagd.
Ik kreeg meteen een dreigbrief van mijn schoonvader: hoe durfde ik? En mijn ex riep onmiddellijk: jij krijgt onze dochter over mijn lijk mee. Het getouwtrek is toen begonnen. De rechter besloot uiteindelijk tot een co-ouderschap. Maar daar legde mijn ex zich niet bij neer. Hij heeft inmiddels zes keer via de rechter geprobeerd mij als incompetente moeder uit de ouderlijke macht te laten zetten. Hij schermt dan met het feit dat ik op mijn 35e weer helemaal ben ingestort en na een jaar ziektewet in de WAO ben beland. Dat werkt tijdens rechtbankzittingen inderdaad niet in mijn voordeel, al is hij er tot nog toe niet in geslaagd haar bij mij weg te halen.
Maar het kost me elke keer weer zoveel negatieve energie om de rechters en de kinderbescherming ervan te overtuigen dat mijn dochter liever bij mij woont dan bij haar vader en zijn nieuwe vrouw, ook al is ze loyaal en blijft ze hopen dat het daar ooit nog eens leuk wordt.
Mijn verhaal dat ik psychisch ben mishandeld, wordt door de rechtbank en kinderbescherming al helemaal niet geloofd. Waar er twee vechten, hebben er twee schuld, zo wordt er geredeneerd. En mijn ex is gewiekst genoeg om zich voorbeeldig te gedragen als dat nodig is.
Ik vind het echt onbegrijpelijk dat je in Nederland de ene rechtszaak na de andere tegen je ex mag aanspannen.
Zo komt er nooit rust. Ik ben soms zo wanhopig dat ik een eind aan mijn leven wil maken. Maar dan heeft hij zijn doel bereikt: mij totaal kapot gekregen.
Dus dan houd ik mezelf maar liever weer voor dat ik beter kan blijven vechten voor mezelf en mijn dochter, want zij is mijn alles. Ik wacht nu op de dag dat zij zelf mag beslissen wat zeer wil. En mocht met dit verhaal één vrouw tot inzicht zijn gekomen, dan zou ik al heel blij zijn.
